چرا نباید بعد از یک کتاب دست کشید؟

خیلی از کسانی که وارد مسیر نوشتن کتاب می شوند، تجربه ای مشابه دارند. مدتی وقت می گذارند، می نویسند، بازنویسی می کنند و در نهایت کتابشان را منتشر می کنند. اما بعد از انتشار، آن اتفاق بزرگی که در ذهنشان تصور کرده بودند، نمی افتد. نه بازخورد زیادی می بینند، نه فروش چشمگیری اتفاق می افتد، و نه آن توجهی که انتظارش را داشتند. اینجاست که این فکر شکل می گیرد: “شاید من نباید کتاب بنویسم”. اما این برداشت، معمولا اشتباه است. واقعیت این است که قرار نیست از اولین کتاب، همه چیز تغییر کند. شما با همین اولین کتاب، کاری کرده اید که خیلی ها هرگز انجام نمی دهند، یعنی وارد شدن به مسیر واقعی خلق اثر.

کتاب اول؛ نقطه آغاز تجربه نه مقصد نهایی

بیشتر افراد هیچ وقت از مرحله “می خواهم بنویسم” جلوتر نمی روند. کسی که یک کتاب نوشته، از این مرحله عبور کرده است و همین دستاورد، یک تفاوت بزرگ می سازد. کتاب اول، بیشتر از آن که نتیجه نهایی باشد، شروع است؛ شروع شناختن مسیر، شناختن خود، و فهمیدن این که نوشتن واقعا چگونه است. در این مسیر، طبیعی است که همه چیز کامل نباشد و نوشته ها یا نتیجه ها جای بهتر شدن داشته باشند. این نشانه ها اشتباه بودن مسیر را ثابت نمی کنند، بلکه از تازه شروع شدن راه خبر می دهند.

همان طور که در مطلب آموزشی بهترین بازاریاب های کتاب خود خوانندگان هستند توضیح داده ایم، ارتباط با مخاطب و جا افتادن نام نویسنده زمان می برد. نوشتن مهارتی است که با ادامه دادن شکل می گیرد. هر بار نوشتن، ذهن را منظم تر و نگاه را دقیق تر می کند و باعث می شود کتاب بعدی، بهتر از قبلی باشد. این پیشرفت ها شاید در نگاه اول به چشم نیایند، اما کاملا واقعی هستند.

ماندن در مسیر؛ راز اصلی موفقیت نویسندگان بزرگ

بسیاری از کسانی که زود کنار می کشند، درست در آستانه تحول و رشد متوقف می شوند؛ نه به دلیل نبود توانایی، بلکه به این دلیل که خیلی زود درباره خود و مسیرشان قضاوت می کنند. متخصصان حوزه نشر در راهنمای پایداری شغلی نویسندگان در Writer’s Digest تاکید می کنند که هویت یک نویسنده با مجموع آثارش شکل می گیرد نه با تک تک آنها.

هر کتاب، گامی است رو به جلو. شاید این قدم ها در ابتدا کوچک به نظر برسند، اما در طول زمان، همین تداوم است که مسیر را می سازد. نویسندگی با یک کتاب تعریف نمی شود، بلکه با “ماندن در مسیر” معنا پیدا می کند. کسانی که در نهایت به نتیجه می رسند از ابتدا استعدادی خارق العاده نداشته اند، بلکه کنار نکشیده اند و با صبوری به پیشروی ادامه داده اند.