چطور برای نوشتن کتاب وقت پیدا کنیم؟ | راهنمای مدیریت زمان نویسندگان

چطور برای نوشتن کتاب وقت پیدا کنم؟

امروزه همه از نداشتن وقت شاکی هستند. درباره نویسندگی، گله از کمبود زمان بیشتر از هر کار دیگری رواج دارد. افراد زیادی می‌گویند: «به‌محض اینکه وقت پیدا کنم کتابی خواهم نوشت؛ خیلی دوست دارم بنویسم، اما حیف که فرصت ندارم؛ کاش وقتش را داشتم؛ صبح تا شب کار می‌کنم؛ رسیدگی به فرزندان بخش اعظم روزم را پر می‌کند.»

اگر یک روز صد کار مهم پیش رو داشته باشید، ولی ناگهان لوله‌ای بترکد و از سقف خانه آب سرازیر شود، چه کار می‌کنید؟ بدون معطلی دست از همه کارها می‌کشید و دنبال تعمیرکار می‌روید. بنابراین مسئله بنیادین، کم‌بودن ساعات شبانه‌روز نیست؛ اصل ماجرا به اولویت‌بندی بازمی‌گردد. وقتی نوشتن را در فهرست اولویت‌های اصلی زندگی بگذارید، ساعت‌های لازم برای آن را خلق خواهید کرد.

شما می‌توانید مدتی از ساعات تماشای تلویزیون، بازی‌های دیجیتال و حضور در دورهمی‌ها کم کنید و همان زمان را به پیشبرد صفحات کتابتان اختصاص دهید. لمس نسخه چاپ‌شده اثر و تماشای نام خودتان روی جلد، بسیار دلپذیرتر از پایان بردن یک سریال یا سرگرمی‌های گذرا خواهد بود. به این واقعیت فکر کنید: اندوخته‌ای در ذهن شما هست که نجات‌بخش گروهی از مخاطبان می‌شود و اگر آن را ننویسید، این تجربه ارزشمند برای همیشه ناپدید خواهد شد.

درس‌هایی از نویسندگان پرمشغله تاریخ

جک کنفیلد، نویسنده مجموعه کتاب‌های پرفروش «سوپ جوجه برای روح»، درباره برنامه روزانه‌اش توضیح می‌دهد: «زمانی که اولین کتابم را می‌نوشتم، یک معلم تمام‌وقت بودم. بهترین فرصتی که توانستم برای نوشتن پیدا کنم، شب‌ها پس از خوابیدن اعضای خانواده بود. هر شب پس از سکوت خانه پشت میز می‌نشستم و دو ساعت تمام می‌نوشتم و این روند را بی‌وقفه ادامه دادم.»

نویسندگان بزرگ دیگر هم شرایطی مشابه داشتند؛ تی. اس. الیوت کارمند بانک بود و ریموند کارور در شیفت شب دربانی می‌کرد. این چهره‌ها در آغاز مسیر، وقت خالیِ آماده نداشتند، بلکه آن را از دل صبح‌های خیلی زود، شب‌های دیروقت، تعطیلات و حتی روزهای بیماری بیرون کشیدند. در همین راستا، به‌کارگیری ۹ قدم ساده برای ایجاد عادت نوشتن روزانه کمک می‌کند چنین زمان‌هایی را در تقویم خود ماندگار کنید.

فرانتس کافکا یکی از اثرگذارترین نام‌های ادبیات قرن بیستم به شمار می‌رود، با این حال سال‌ها در مقام حقوق‌دان مؤسسه بیمه کارگران کار می‌کرد. برنامه او نماد انضباط بود؛ ساعت ۸:۳۰ صبح تا ۲:۳۰ بعدازظهر در اداره بود، بعد از ناهار تا ساعت ۷:۳۰ عصر می‌خوابید، سپس به نرمش و صرف شام خانوادگی می‌پرداخت و از ساعت ۱۱ شب تا زمان غلبه خواب، کلماتش را روی کاغذ می‌آورد. لیلی گلستان نیز در کتاب «آن‌چنان که بودیم» یادآوری می‌کند که کل ترجمه‌هایش را روی میز آشپزخانه، لابه‌لای سرخ‌کردن بادمجان و دیکته گفتن به فرزندانش پدید آورده است.

شناسایی و مهار سارقان زمان

تنها راه دستیابی به هدف‌ها، ارزش قائل شدن برای آرزوهای فردی و اولویت‌بندی شفاف است. زندگی مانند جاده‌ای پر از توقفگاه‌های فریبنده است، اما مسافر هوشیار مقصد را فراموش نمی‌کند. همنشینی‌های طولانی و بی‌هدف، اگر از حد معمول فراتر بروند، نشانه‌ای از فاصله گرفتن از رؤیای اصلی شما هستند.

امروزه محرک‌های حواس‌پرتی بیش از هر زمان دیگری در دسترس ما قرار دارند. گردش بی‌پایان در اکسپلور اینستاگرام، تماشای پیاپی ویدیوهای یوتیوب و بازی‌ها پیوسته ذهن را فریب می‌دهند. هربار که وسوسه رها کردن قلم به سراغتان آمد، از خود بپرسید ده دقیقه، ده ساعت یا ده روز پس از این انتخاب، چه حسی به عملکرد خود خواهید داشت؟ آموزش‌های مدیریت عادات در منابع معتبری چون راهنمای مدیریت زمان جیمز کلیر (James Clear) نشان می‌دهد که تمرکز بر کارهای دشوار اما ماندگار، دستاوردهای بلندمدت تولید می‌کند.

شبکه‌های اجتماعی بزرگ‌ترین دزدان عمر به حساب می‌آیند. اگر زمان صرف‌شده در این برنامه‌ها را در طول هفته اندازه بگیرید، ارقام به‌دست‌آمده شگفت‌زده‌تان خواهد کرد. اطلاعات ارائه‌شده در این پلتفرم‌ها حیاتی نیستند و فاصله گرفتن کوتاه‌مدت از آن‌ها هیچ فرصتی را از بین نمی‌برد؛ پس این دقایق تلف‌شده را پس بگیرید و به پای متن اثر خود بریزید.

دام خطرناک انتظار برای یک ماه خلوت

بسیاری از مشتاقان نویسندگی تصور می‌کنند گره کارشان صرفاً کمبود ساعت خالی است. هزاران نفر سال‌ها با این آرزو زندگی می‌کنند که بالاخره روزی چند هفته مرخصی بگیرند، به کلبه‌ای دنج پناه ببرند و کتاب خود را تمام کنند. این تخیل اگرچه تصویر زیبایی می‌سازد، اما سمی خاموش است. حس رضایت کاذبی که این خیال‌پردازی تولید می‌کند، بهانه‌ای برای دست روی دست گذاشتن می‌شود تا در نهایت سال‌ها بگذرد و هیچ اثری متولد نشود.

نیازی به یک ماه تقویم خالی ندارید. یافتن یک ماه فراغت در زندگی مدرن ناممکن است، ولی آزاد کردن یک ساعت در هر شبانه‌روز کاملاً شدنی خواهد بود. یک ساعت زودتر بیدار شوید، صفحه تلویزیون را زودتر خاموش کنید و پیام‌رسان‌ها را کنار بگذارید. تداوم نوشتن در همین تک‌ساعت‌های روزانه، کتاب اول شما را از خیال به واقعیت بدل خواهد کرد.