مثال خارجی در کتابم بیاورم، کتابم شیک تر می شود!

در هر موضوعی که جستجو کنید کتاب‌های فراوانی در بازار هست. کتاب‌های زیادی از نویسندگان خارجی ترجمه و منتشر شده و اغلب، برندینگ خوبی برای چنین نویسندگانی به وجود آمده و افراد زیادی نام و کتاب آن‌ها را می‌شناسند.

در چنین شرایطی اگر مخاطب به سراغ مؤلف ایرانی می‌آید انتظار دارد او در کتاب بر اساس شرایط و امکانات او صحبت کند.

اگر برای نوشتن کتاب اطلاعاتی از چند کتاب خارجی جمع‌آوری کرده کنار هم بگذارید و انتظار داشته باشید که از کتاب شما استقبال شود، اشتباه فکر کرده‌اید.

شما باید در کتابتان از مثال‌های ایرانی و بومی استفاده کنید تا مخاطب ایرانی جواب سؤال‌های خود در کتاب شما ببیند. مثال‌هایی که در کتاب‌های نویسندگان غیر بومی وجود ندارد.

یکی از علت‌هایی که از کتاب‌های کلید استقبال شد و آن‌ها را به فروش‌های چند میلیونی رساند، همین ویژگیِ بومی بودن بود.

مثلاً در کتاب «کلید اینترنت» که اولین بار در سال 1382 منتشر شد، بر اساس امکانات آن زمان و استفاده از «اینترنت دایل‌آپ» توضیح دادیم که برای ارتباط با اینترنت، کافی است یک کارت اینترنتی از بقالی محل بخرید سپس اسکرچ پشت آن را بتراشید و به این روش، کانکشن ایجاد کنید و به اینترنت متصل شوید.

این کارِ ما در حالی بود که در آن زمان، اکثر کتاب‌های موجود در زمینه‌ی کامپیوتر، ترجمه‌هایی بودند که بر اساس امکانات کشوری که کتاب از زبان آن کشور ترجمه شده بود، کار با اینترنت را بر اساس فنّاوری‌های جدید و مثلاً ADSL توضیح داده بودند.

در کتابتان تا می‌توانید برای مخاطب ایرانی به‌طور بومی و تخصصی صحبت کنید، چه در روش‌ها و چه در مثال‌ها؛ این رویکرد عملی همان مسیری است که در راهنمای چاپ کتاب از نوشتن تا انتشار نیز بر آن تأکید داریم.

هر محتوایی بنویسم بالاخره چاپ می شود!

درست است که شما با چاپ رسمی کتاب به‌عنوان یک نویسنده شناخته خواهید شد ولی این موضوع نباید باعث شود که در نوشتن و آفرینش محتوای کتابتان سهل انگاری کنید.

اگر می‌خواهید بعد از پایان نوشتن کتاب بدانید که آیا کتاب شما واقعاً به درد مشتری می‌خورد یا نه، یک سؤال ساده از خودتان بپرسید:

«آیا مشتری بعد از خواندن کتاب من، حاضر خواهد شد در مورد موضوع کتاب، کاری به من بدهد یا مرا در آن زمینه استخدام کند؟!»

اگر جوابتان منفی بود، کتاب را دوباره ویرایش یا بازنویسی کنید.

اشتباه بیست و یکم: داستان نویسی فقط شرح یک ماجرا نیست

پیام‌های زیادی به دست می‌رسد که تمایل دارند، داستان زندگی خود یا یکی از اقوامشان را چاپ کنند. بعضی از این نوشته‌ها ایده داستانی خوبی هم دارند. اما متن نوشته شده داستان نیست و فقط شرح توالی اتفاقات است.

داستان چیزی بیشتر از توضیح یک اتفاق است.

داستان نویسان حرفه‌ای با ذکر جزئیات صحنه، اتفاقات و شخصیت‌ها متن را چنان می‌نویسند که مخاطب احساس کند خودش واقعاً در آن موقعیت حاضر است. این اصل در ادبیات داستانی با قاعده معروف Show, don’t tell (نشان بده، تعریف نکن) شناخته می‌شود.

کتاب‌های آموزش داستان نویسی خوبی در بازار موجود است که می‌توانید آن‌ها را مطالعه کنید و اصول داستان نویسی را فرا بگیرید. کتاب «حرکت در مه» نوشته آقای محمدحسین شهسواری به‌خوبی و قدم‌به‌قدم مراحل نوشتن داستان را به شما آموزش می‌دهد.

منبع بسیار عالی دیگری برای یادگیری روش نوشتن داستان، مطالعه آثار مشهور داستان‌نویسان دنیاست. داستان معروف از نویسنده‌ای که به دلتان نشسته است را چندین بار بخوانید.

اشتباه بیست و دوم: اشکالی ندارد کتابم شروعی معمولی داشته باشد

سعی کنید در موضوعی که می‌نویسید شروع کتابتان با کتاب‌های مشابه در آن موضوع فرق داشته باشد؛ طوری که جرقه‌ای در ذهن خواننده بزند و شوق خواندنِ ادامه‌ی مطلب را در او زنده کند.

می‌توانید جالب‌ترین قسمت مطلب فصل اول یا قسمت هیجان‌آورتر موضوع را در اول کتاب بنویسید.

گاهی هم ایجاد هیجان یا ترس می‌تواند برای شروع جذاب کتاب مفید باشد. با کمی دقت و جستجو و طبق موضوع کتابتان می‌توانید این کار را به‌خوبی انجام دهید؛ مثلاً اگر داستان می‌نویسید در آغاز کتاب از توضیح صحنه شروع نکنید بلکه از یک عمل یا حادثه‌ای در لحظه، شروع کنید.

مثلاً اگر می‌خواهید داستان را با توصیف صحنه‌ی تصادف شروع کنید، به‌جای این‌که بگویید کنترل فرمان خودرو از دست راننده خارج شد و به‌شدت با ماشین روبرویی تصادف کرد، بنویسید که راننده، فشار فرمان را که به سینه‌اش چسبیده بود حس می‌کرد و با بهت به پیراهن خونی‌اش می‌نگریست…